หญิงชายสมัยนี้เป็นคู่ซี้กันมากขึ้น มากกว่าเพศเดียวกัน
ร่วมทุกข์ ร่วมสุขด้วยกัน กระทั่งเพื่อนๆ มองว่า ..เป็นคู่รัก มากกว่า เพื่อน
เพราะรู้และเข้าใจทุกอารมณ์ของกันและกัน
บางคู่เมื่อหญิงและชาย แยกไปมีคนรักอย่างจริงจัง
ฝ่ายที่เหลืออยู่ จะรู้สึกเหงาและเดียวดาย
ส่วนผู้ที่จากไป จะรู้สึกกังวล ห่วงใย
กระทั่งคู่รักเกิดความหึงหวง ต้องแยกจากกันอย่างจริงจัง
แม้จะอาลัยอาวรณ์เพียงใดก้อตาม …

หลายคนถูกเพื่อนตั้งคำถาม "ทำไมไม่จีบเป็นแฟนซะเลยหละ"
ผู้หญิงก้อจะตอบว่า "รู้ไส้รู้พุง" ผู้ชายก้อจะตอบว่า "กระโดกกระเดกเหมือนดีดกะโหลก"
แต่ทั้งสองรู้ซึ้งถึงอารมณ์ของกันและกัน รู้ในสิ่งที่ชอบ ไม่ชอบ
กิน ไม่กิน แทบจะพูดได้ว่า
แค่ขยับตัวก้อรู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึก และต้องการอะไร
การรู้ไส้ รู้พุง กันมากเกินไป ทำให้รักกันไม่ได้
เปล่าเลย – ความจริงคือ
คนสองคนไม่เคยมีบรรยากาศของความลึกซึ้ง อาจจะเคยมี
แต่ต่างฝ่ายต่างมองเห็นเป็นเรื่องขบขัน ..

คนแบบนี้หวงเพื่อนยิ่งกว่าจงอางหวงไข่
กว่าคนที่มีหัวใจจะบุกทะลวงผ่านมาได้ ต้องใช้ความพยายามจนเพื่อนรักยอมรับ
คู่ซี้แบบนี้จำนวนมากต้องทนอยู่กับความเจ็บปวด เมื่อสูญเสียอีกคนนึงไป
ผู้หญิงจะเป็นฝ่ายไปก่อนเสมอ
ไม่ได้หมายความว่าเธออ่อนไหว แต่เธอกลัว กลัวถูกทิ้ง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นเพื่อนที่เธอรัก รักมาก
แต่เธอไม่รู้ว่า วันใดเขาจะมีคนรัก และจากเธอไป
ด้วยเหตุนี้
ผู้หญิงจึงตอบรับความรักของชายหนุ่มที่มาบอกรักเธอ

เพื่อนซี้บางคนถึงกับโวยวายว่า จะมีแฟนทำไมไม่บอก
เธอจะบอกเขาได้อย่างไร ในเมื่อเธอแคร์ความรู้สึกของเขา
กลัวเขาเจ็บปวด กลัวเขาโกรธ… ถึงอย่างไร
เธอไม่มีทางออก แม้ว่าบางครั้งแววตาของเขาจะเต็มไปด้วยแววตัดพ้อต่อว่า
เพื่อนซี้บางคนโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ตะคอกถามว่า
"อยากมีแฟนทำไมไม่บอก ฉันหาให้ก็ได้ " หรือ
" ฉันนี่ไงแฟนเธอ แหม! คนเขารู้กันทั่ว "
รู้ว่าทั้งสองเป็นคู่ซี้กัน

อันที่จริง ความสัมพันธ์ ความผูกพันของคนสองคน สนิทแนบแน่นกว่าคนรัก
และคนรักจะถูกนำมาเปรียบเทียบกับเพื่อนซี้เสมอ เช่น
จะต้องคอยบอกคนรักว่าชอบไม่ชอบ จึงคิดถึงเพื่อนซี้ว่า
ถ้าเป็นเพื่อนซี้ ไม่ต้องให้บอกว่า ไม่กิน ไม่ชอบ ไม่ไป ไม่เอา
การแยกจากเพื่อนซี้กลายเป็นความระทมขมขื่น
อันที่จริง การที่คนสองคนมีความเข้าใจกันอย่างถ่องแท้
แม้บนความเข้าใจนั้นจะอยู่บนพื้นฐาน ของความก้าวร้าวบ้างก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
คู่รักบางคู่โกรธกัน กล่าวคำหยาบคาย
ยิ่งกว่าเพื่อนกับเพื่อน …

คำว่า "เพื่อน" ต่างหาก ที่กางกั้น "ความรัก"
ความรู้สึกละอายใจเกินไป ไม่กล้าเอ่ยคำว่า "รักเธอ"
ความสนิทสนมเกินไป
เกรงว่าจะได้รับเสียงหัวเราะแทนการตอบรับ
รู้สถานภาพของกันและกันมากเกินไป กลัวจะได้รับการดูแคลน
เล่นหัวกันจนหวั่นว่า จะไม่มีความซาบซึ้ง
ใกล้ชิดกันมากจนคิดว่า ไม่มีอารมณ์ทางเพศ
เหนือกว่าความหวาดกลัวทั้งหมด คือการกลัวความสูญเสีย
"สูญเสียความรักระหว่างเพื่อนกับเพื่อน"

*-*—–*-*-*-*-*-*-*——–*–*-*-**——–*-*

เราเพื่อนกัน..* 

เพราะผู้หญิงมีความสามารถในการรอและเพ้อฝันสูงกว่าผู้ชาย

…แต่ก็นะ…เมื่อสิ้นสุดก็จะมีเริ่มใหม่…สิ่งใหม่ๆ กำลังจะเข้ามาในชีวิต…

…หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น…

…ขอบคุณทุกคนที่ผ่านมา บางคนก็ผ่านไป บางคนก็ยังอยู่…

…ขอบคุณเพื่อนร่วมทริป เกาะช้าง, route66, dream world, jj market, amadard@kanchanaburi, เกาะเกร็ด, เขมร, นั่งเล่น, kanchanaburi again & สวนรถไฟ เราเดินทางไปด้วยกัน เพื่อเก็บความทรงจำที่ดี…

…ขอบคุณหนัง ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น, once, speed racer, iron man, Indiana Jones, ละครเวที "เกาะเพชรเจ็ดสี" เขินบ้าง ขำบ้าง ยิ้มบ้าง ซึ้งบ้าง หลับบ้าง เมื่อยบ้าง "ฟรีบ้าง" ดูรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง ยังไงก็ตาม…มันเป็นเวลาที่ดี…

…ขอบคุณแก๊งวิ่งสวนลุม และตีแบด ชีวิตสดชื่นขึ้นมากมาย (ได้ข่าวว่าเพิ่งวิ่ง 2 ครั้ง ตีแบดครั้งเดียว)…

…ขอบคุณพี่ๆ ที่โคราช, บุรีรัมย์, สุรินทร์, ศรีสะเกษ, อุบล (คงไม่ได้อ่าน แต่จะเขียน)… อบอุ่นอย่างประหลาด ถึงแม้จะรู้จักกันไม่นาน…

…ขอบคุณมากมายสำหรับคุณนาย & Dad ที่ปล่อยให้เราเที่ยวเล่นได้ตามอัธยาศัย ยังไม่ไล่ออกจากบ้าน…

…เฝ้ามองนาฬิกา ผ่านไปทีละวัน ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า…

…เบื่อความเหงา เบื่อความจริงที่เจอ…

…เบื่อความรู้สึก ที่ว่างเปล่า ที่เป็นอยู่ทุกวัน…

…และฉันต้องการแค่ใครสักคน…

…อยู่ตรงนี้ ยืนเคียงข้างฉันทุกวันเวลา…

…สุขและทุกข์ไปกับฉัน วันที่เจอเรื่องเลวร้ายมา… จะมีใครบ้างไหม…

…อยากมีใครสักคน ที่จะคอยนั่งคอยเมื่อฉันเหงา เมื่อฉันยังไม่กลับมา…

…เหนื่อยมาทุก ๆ วัน ก็คอยจะพูดจา อยู่ข้างกันไม่ไปไหน…

…เบื่อความเหงา เบื่อความจริงที่เจอ…

…เบื่อความรู้สึก ที่ว่างเปล่า ที่เป็นอยู่ทุกวัน…

…และฉันต้องการแค่ใครสักคน…

…อยู่ตรงนี้ เคียงข้างฉันทุกวันเวลา.

…สุขและทุกข์ไปกับฉัน วันที่เจอเรื่องเลวร้ายมา… จะมีใครบ้างไหม…